Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad

Jednak poważne schorzenia, które nie są tradycyjnie uważane za związane z AIDS, doprowadziły do śmierci i powikłań u pacjentów zakażonych HIV, 8,28, a ryzyko tych stanów jest większe niż ryzyko AIDS u pacjentów z liczbą CD4 + większą niż 200 komórek na milimetr sześcienny.29-33 Pojawiające się dane na temat korzyści płynących z wczesnego leczenia przeciwretrowirusowego, w tym lepszej odpowiedzi na leczenie i zachowania funkcji odpornościowej, 34-39 sugerują, że wszczęcie leczenia przeciwretrowirusowego wcześniej w przebiegu zakażenia HIV może poprawić długoterminowe wyniki. W niedawno nawiązanej współpracy grup badawczych w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie zbadaliśmy wszystkich pacjentów zakażonych HIV z liczbą CD4 + w zakresie od 351 do 500 komórek na milimetr sześcienny i wszystkich pacjentów z liczbą CD4 + powyżej 500 komórek na milimetr sześcienny którzy nie otrzymali wcześniej żadnej terapii przeciwretrowirusowej i nie mieli historii choroby określającej AIDS w celu ustalenia, czy rozpoczęcie leczenia przeciwretrowirusowego we wczesnych etapach zakażenia HIV będzie wiązać się z lepszym przeżyciem niż odroczoną terapią.
Metody
Badaj pacjentów
Dane do tego badania zostały zebrane w ramach współpracy kohortowej North American AIDS w zakresie badań i projektowania (NA-ACCORD) Międzynarodowych baz danych epidemiologicznych w celu oceny projektu dotyczącego AIDS. Szczegóły dotyczące współpracy i stron zostały opublikowane wcześniej.40 Krótko mówiąc, NA-ACCORD składa się z 22 grup badawczych, reprezentujących ponad 60 stron. Badanie zostało zatwierdzone przez lokalne rady ds. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia

Optymalny czas do rozpoczęcia leczenia przeciwretrowirusowego u bezobjawowych pacjentów z zakażeniem ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV) jest niepewny. Metody
Przeprowadziliśmy dwie równoległe analizy obejmujące łącznie 17 517 pacjentów bezobjawowych z zakażeniem wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, którzy otrzymali opiekę medyczną w okresie od 1996 r. Do 2005 r. Żaden z pacjentów nie przeszedł wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej. W każdej grupie stratyfikowano pacjentów według liczby komórek CD4 + (351 do 500 komórek na milimetr sześcienny lub> 500 komórek na milimetr sześcienny) na początku leczenia przeciwretrowirusowego. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia”

Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 8

To odkrycie jest zgodne z wynikami dwóch prospektywnych badań kohortowych, które nie wykazały związku poziomów HDL, LDL lub całkowitego cholesterolu lub triglicerydów z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, 5,30,31, ale kontrastuje z obserwacją w innym badaniu, że zwiększone ryzyko nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej wiązało się z niskim poziomem cholesterolu HDL.32 Ponadto obserwacja z poprzednich badań15,17,18, że nie było związku między niestatycznymi lekami obniżającymi stężenie lipidów a występowaniem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, jest zgodna z Dane JUPITER. Wśród uczestników badania JUPITER, u których wyjściowy poziom białka C-reaktywnego o wysokiej czułości wyniósł 5 mg na litr lub więcej, odsetek żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej był nieco wyższy. Jednak prospektywne badania obserwacyjne wskazują, że pomiar białka C-reaktywnego o wysokiej czułości ma ograniczoną wartość w przewidywaniu wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, po dostosowaniu do wskaźnika masy ciała.33,34 Statyny mają kilka innych mechanizmów działania, które mogą ograniczać występowanie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Statyny hamują izoprenylację białek sygnalizacyjnych, z kilkoma potencjalnymi skutkami przeciwzakrzepowymi, takimi jak zmniejszenie ekspresji czynnika tkankowego i wytwarzanie trombiny, osłabione cięcie fibrynogenu i aktywacja czynników V i VII.11,12,34 Statyny również zwiększają aktywność czynnika transkrypcyjnego Kruppel podobny do czynnika 2 (KLF-2), pobudzający ekspresję trombomoduliny na komórkach śródbłonka, tym samym wzmacniając aktywność antykoagulantu C białek.35 Do głównych mocnych stron naszego badania należy prospektywne, podwójnie ślepe przypisanie leczenia i ustalenie punktu końcowego oraz wstępna ocena żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej jako punktu końcowego. Ograniczenia naszych badań obejmują ograniczenie do początkowo zdrowych uczestników i ograniczoną długoterminową obserwację. Read more „Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 8”

Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 7

Różnica ta jest o 24% większa niż różnica w częstości 0,59 zdarzenia na 100 osobo-lat, które obserwowano w przypadku pierwotnego pierwotnego układu sercowo-naczyniowego.25 Szacowana liczba pacjentów potrzebujących leczenia przez 4 lata w celu zapobieżenia wystąpieniu jednego epizodu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej lub jednego pierwotny punkt końcowy układu sercowo-naczyniowego wynosi 26, a liczba przewidywana potrzebna do leczenia przez 5 lat wynosi 21 lat. Liczby te są mniejsze niż szacowane liczby potrzebne do leczenia przez 4 lata i przez 5 lat, aby zapobiec pierwotnemu tylko końcowemu punktowi sercowo-naczyniowemu (31 i 25 , odpowiednio) .25 Spośród 94 uczestników, u których rozwinęła się żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, 21 zmarło 30 marca 2008 r. (14 w grupie placebo). Łącznie 320 uczestników grupy rozuwastatyny miało pierwsze wydarzenie sercowo-naczyniowe lub żylną chorobę zakrzepowo-zatorową lub zmarło w porównaniu z 483 uczestnikami w grupie placebo (współczynnik ryzyka 0,66, 95% CI, 0,57 do 0,76, p <0,001). Gdy rozważano ten złożony punkt końcowy, liczbę pacjentów potrzebnych do leczenia przez 4 lata w celu zapobiegania jednemu zdarzeniu oszacowano na 23, a liczba potrzebna do leczenia przez 5 lat wynosiła 18 lat. Read more „Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 7”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 8

Natomiast nasze badanie nie podlegało takiemu odchyleniu w czasie. Dodatkowym atutem naszych badań było kompleksowe ustalenie umieralności poprzez powiązanie z krajowymi rejestrami zgonów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Korzyści z rozpoczęcia leczenia przeciwretrowirusowego wcześniej po zakażeniu HIV należy zważyć przed potencjalnymi niekorzystnymi skutkami leczenia. Nowsze terapie przeciwretrowirusowe, które są silniejsze, mają mniej skutków ubocznych i muszą być brane rzadziej, poprawiają przyleganie i utrzymują supresję wirusa przy niższych poziomach przylegania51 niż wcześniejsze schematy, 52 co zmniejsza ryzyko oporności na lek. [53] Ponadto, rozpoczęcie leczenia przy coraz większej liczbie zliczeń CD4 + obniżono ryzyko niektórych efektów toksycznych związanych z terapią przeciwretrowirusową, w tym neuropatią obwodową, niedokrwistością i niewydolnością nerek.54 Jednak wszystkie potencjalne skutki uboczne długotrwałej terapii przeciwretrowirusowej są nieznane. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 8”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 7

Bardzo niewielu pacjentów w grupie z odroczoną terapią przeszło na liczbę CD4 + poniżej 350 komórek na milimetr sześcienny. Gdy dane od tych pacjentów były cenzurowane przy pierwszej liczbie komórek CD4 + poniżej 350 komórek na milimetr sześcienny, względne ryzyko zgonu wśród pacjentów z grupy z odroczoną terapią z liczbą CD4 + od 351 do 500, w porównaniu z pacjentami w grupa wczesnej terapii z liczbą CD4 + powyżej 500 wynosiła 1,80 (95% CI, 1,24 do 2,62, P = 0,002). Połączenie z niezmierzonymi współzmiennymi
Rycina 1. Wyniki 1. Wyniki analiz wrażliwości Badanie wpływu możliwych niezmierzonych czynników zakłócających na związek między odstawieniem terapii przeciwretrowirusowej a śmiercią. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 7”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 6

Po dostosowaniu do wywiadu dotyczącego stosowania narkotyków w iniekcjach, ryzyko śmierci w grupie z odroczonym leczeniem było osłabione (względne ryzyko, 1,28; 95% CI, 0,85 do 1,93; P = 0,23). Pacjenci, u których w przeszłości stosowano iniekcję leku, mieli wyższe ryzyko zgonu niż osoby bez tej historii (względne ryzyko, 1,64; 95% CI, 1,10 do 2,44; P = 0,01). Po wykluczeniu dwóch grup badaczy, którzy nie gromadzili danych dotyczących zakażenia HCV, ryzyko zgonu w grupie z odroczonym terapią było również podobne do tego w analizie pierwotnej (względne ryzyko 1,71; 95% CI, 1,20 do 2,45; P = 0,003). Obecność zakażenia HCV wiązała się ze zwiększonym ryzykiem zgonu (względne ryzyko, 1,85; 95% CI, 1,07 do 3,23; P = 0,03). Po wykluczeniu pacjentów z zakażeniem HCV ryzyko zgonu z powodu odroczonej terapii pozostało znacząco podwyższone (względne ryzyko, 1,52; 95% CI, 1,01 do 2,28; P = 0,04). Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 6”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 5

Zasadniczy odsetek zgonów dla pacjentów z grupy wczesnej terapii wynosił 1,3 zgonów na 100 osobolat. Nie można obliczyć surowej stopy zgonu dla grupy z odroczoną terapią z powodu cenzury danych w celu wykrycia naruszeń poza protokołem . Mediana czasu do cenzury danych wynosiła 3,7 roku (zakres międzykwartylny, 1,1 do 5,3) w grupie wczesnej terapii i 1,3 roku (zakres międzykwartylny, 0,7 do 2,9) w grupie z odroczonym leczeniem u pacjentów z CD4 + od 351 do 500 liczyć i 3,7 roku (zakres międzykwartylny, 1,9 do 5,8) w grupie wczesnej terapii i 1,7 roku (zakres międzykwartylny, 0,9 do 3,5) w grupie z odroczonym leczeniem wśród pacjentów z liczbą CD4 + większą niż 500. Pod koniec badania uzyskano dane dotyczące przyczyny zgonu u 16% pacjentów, którzy zmarli. Większość zgonów z grupy wczesnej terapii i grupy z odroczoną terapią pochodziło z chorób niezwiązanych z AIDS, w tym z chorobami wątroby, nerek i układu sercowo-naczyniowego oraz rakami niezwiązanymi z AIDS w obu analizach. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 5”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia czesc 4

Pozostali 3449 pacjentów (55%) przeszło na liczbę CD4 + 350 komórek lub mniej na milimetr sześcienny; z tych pacjentów, 803 rozpoczęło terapię przeciwretrowirusową w ciągu 6 miesięcy po pierwszej liczbie CD4 + wynoszącej 350 komórek lub mniej na milimetr sześcienny. W drugiej analizie 9155 pacjentów (którzy przyczynili się do 26.439 osobolat obserwacji) spełniło kryteria włączenia z liczbą CD4 + większą niż 500 komórek na milimetr sześcienny (więcej niż 500 CD4 +). Spośród tych pacjentów, 2220 (24%) rozpoczęło terapię przeciwretrowirusową w ciągu 6 miesięcy po pierwszej liczbie CD4 + w zakresie zainteresowania, w porównaniu z pozostałymi 6935 pacjentami (76%), którzy odroczyli terapię. Spośród pacjentów w grupie z odroczonym leczeniem 3054 (44%) nie było obserwowane przy liczbie komórek CD4 + 500 komórek lub mniej na milimetr. Pozostali 3881 pacjentów przeszli do liczby CD4 + poniżej progu zainteresowania. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia czesc 4”

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C u pacjentów z pierwotną hipogammaglobulinemią po leczeniu skażoną globuliną immunologiczną ad

Frakcjonowanie w zimnym etanolu nie usuwa całego RNA HCV z frakcji II użytej do przygotowania immunoglobuliny13. Użyto tylko osocza od pacjentów z negatywnym antygenem powierzchniowym wirusa zapalenia wątroby typu B. Po wycofaniu zakażonego preparatu immunoglobuliny z rynku większość naszych pacjentów otrzymało dożylne leczenie dwiema innymi immunoglobulinami, z których żadna nie była związana z zapaleniem wątroby bez A, nie B. Przez ostatnie cztery do pięciu lat większość naszych pacjentów leczono podskórnymi infuzjami standardowej immunoglobuliny.
Badania wirusologiczne
Najnowszą próbkę surowicy dostępną od każdego pacjenta badano na HCV RNA metodą PCR. Read more „Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C u pacjentów z pierwotną hipogammaglobulinemią po leczeniu skażoną globuliną immunologiczną ad”