Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad

Jednak poważne schorzenia, które nie są tradycyjnie uważane za związane z AIDS, doprowadziły do śmierci i powikłań u pacjentów zakażonych HIV, 8,28, a ryzyko tych stanów jest większe niż ryzyko AIDS u pacjentów z liczbą CD4 + większą niż 200 komórek na milimetr sześcienny.29-33 Pojawiające się dane na temat korzyści płynących z wczesnego leczenia przeciwretrowirusowego, w tym lepszej odpowiedzi na leczenie i zachowania funkcji odpornościowej, 34-39 sugerują, że wszczęcie leczenia przeciwretrowirusowego wcześniej w przebiegu zakażenia HIV może poprawić długoterminowe wyniki. W niedawno nawiązanej współpracy grup badawczych w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie zbadaliśmy wszystkich pacjentów zakażonych HIV z liczbą CD4 + w zakresie od 351 do 500 komórek na milimetr sześcienny i wszystkich pacjentów z liczbą CD4 + powyżej 500 komórek na milimetr sześcienny którzy nie otrzymali wcześniej żadnej terapii przeciwretrowirusowej i nie mieli historii choroby określającej AIDS w celu ustalenia, czy rozpoczęcie leczenia przeciwretrowirusowego we wczesnych etapach zakażenia HIV będzie wiązać się z lepszym przeżyciem niż odroczoną terapią.
Metody
Badaj pacjentów
Dane do tego badania zostały zebrane w ramach współpracy kohortowej North American AIDS w zakresie badań i projektowania (NA-ACCORD) Międzynarodowych baz danych epidemiologicznych w celu oceny projektu dotyczącego AIDS. Szczegóły dotyczące współpracy i stron zostały opublikowane wcześniej.40 Krótko mówiąc, NA-ACCORD składa się z 22 grup badawczych, reprezentujących ponad 60 stron. Badanie zostało zatwierdzone przez lokalne rady ds. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia

Optymalny czas do rozpoczęcia leczenia przeciwretrowirusowego u bezobjawowych pacjentów z zakażeniem ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV) jest niepewny. Metody
Przeprowadziliśmy dwie równoległe analizy obejmujące łącznie 17 517 pacjentów bezobjawowych z zakażeniem wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, którzy otrzymali opiekę medyczną w okresie od 1996 r. Do 2005 r. Żaden z pacjentów nie przeszedł wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej. W każdej grupie stratyfikowano pacjentów według liczby komórek CD4 + (351 do 500 komórek na milimetr sześcienny lub> 500 komórek na milimetr sześcienny) na początku leczenia przeciwretrowirusowego. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia”

Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 8

To odkrycie jest zgodne z wynikami dwóch prospektywnych badań kohortowych, które nie wykazały związku poziomów HDL, LDL lub całkowitego cholesterolu lub triglicerydów z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, 5,30,31, ale kontrastuje z obserwacją w innym badaniu, że zwiększone ryzyko nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej wiązało się z niskim poziomem cholesterolu HDL.32 Ponadto obserwacja z poprzednich badań15,17,18, że nie było związku między niestatycznymi lekami obniżającymi stężenie lipidów a występowaniem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, jest zgodna z Dane JUPITER. Wśród uczestników badania JUPITER, u których wyjściowy poziom białka C-reaktywnego o wysokiej czułości wyniósł 5 mg na litr lub więcej, odsetek żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej był nieco wyższy. Jednak prospektywne badania obserwacyjne wskazują, że pomiar białka C-reaktywnego o wysokiej czułości ma ograniczoną wartość w przewidywaniu wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, po dostosowaniu do wskaźnika masy ciała.33,34 Statyny mają kilka innych mechanizmów działania, które mogą ograniczać występowanie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Statyny hamują izoprenylację białek sygnalizacyjnych, z kilkoma potencjalnymi skutkami przeciwzakrzepowymi, takimi jak zmniejszenie ekspresji czynnika tkankowego i wytwarzanie trombiny, osłabione cięcie fibrynogenu i aktywacja czynników V i VII.11,12,34 Statyny również zwiększają aktywność czynnika transkrypcyjnego Kruppel podobny do czynnika 2 (KLF-2), pobudzający ekspresję trombomoduliny na komórkach śródbłonka, tym samym wzmacniając aktywność antykoagulantu C białek.35 Do głównych mocnych stron naszego badania należy prospektywne, podwójnie ślepe przypisanie leczenia i ustalenie punktu końcowego oraz wstępna ocena żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej jako punktu końcowego. Ograniczenia naszych badań obejmują ograniczenie do początkowo zdrowych uczestników i ograniczoną długoterminową obserwację. Read more „Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 8”

Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 7

Różnica ta jest o 24% większa niż różnica w częstości 0,59 zdarzenia na 100 osobo-lat, które obserwowano w przypadku pierwotnego pierwotnego układu sercowo-naczyniowego.25 Szacowana liczba pacjentów potrzebujących leczenia przez 4 lata w celu zapobieżenia wystąpieniu jednego epizodu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej lub jednego pierwotny punkt końcowy układu sercowo-naczyniowego wynosi 26, a liczba przewidywana potrzebna do leczenia przez 5 lat wynosi 21 lat. Liczby te są mniejsze niż szacowane liczby potrzebne do leczenia przez 4 lata i przez 5 lat, aby zapobiec pierwotnemu tylko końcowemu punktowi sercowo-naczyniowemu (31 i 25 , odpowiednio) .25 Spośród 94 uczestników, u których rozwinęła się żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, 21 zmarło 30 marca 2008 r. (14 w grupie placebo). Łącznie 320 uczestników grupy rozuwastatyny miało pierwsze wydarzenie sercowo-naczyniowe lub żylną chorobę zakrzepowo-zatorową lub zmarło w porównaniu z 483 uczestnikami w grupie placebo (współczynnik ryzyka 0,66, 95% CI, 0,57 do 0,76, p <0,001). Gdy rozważano ten złożony punkt końcowy, liczbę pacjentów potrzebnych do leczenia przez 4 lata w celu zapobiegania jednemu zdarzeniu oszacowano na 23, a liczba potrzebna do leczenia przez 5 lat wynosiła 18 lat. Read more „Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 7”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 8

Natomiast nasze badanie nie podlegało takiemu odchyleniu w czasie. Dodatkowym atutem naszych badań było kompleksowe ustalenie umieralności poprzez powiązanie z krajowymi rejestrami zgonów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Korzyści z rozpoczęcia leczenia przeciwretrowirusowego wcześniej po zakażeniu HIV należy zważyć przed potencjalnymi niekorzystnymi skutkami leczenia. Nowsze terapie przeciwretrowirusowe, które są silniejsze, mają mniej skutków ubocznych i muszą być brane rzadziej, poprawiają przyleganie i utrzymują supresję wirusa przy niższych poziomach przylegania51 niż wcześniejsze schematy, 52 co zmniejsza ryzyko oporności na lek. [53] Ponadto, rozpoczęcie leczenia przy coraz większej liczbie zliczeń CD4 + obniżono ryzyko niektórych efektów toksycznych związanych z terapią przeciwretrowirusową, w tym neuropatią obwodową, niedokrwistością i niewydolnością nerek.54 Jednak wszystkie potencjalne skutki uboczne długotrwałej terapii przeciwretrowirusowej są nieznane. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 8”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 7

Bardzo niewielu pacjentów w grupie z odroczoną terapią przeszło na liczbę CD4 + poniżej 350 komórek na milimetr sześcienny. Gdy dane od tych pacjentów były cenzurowane przy pierwszej liczbie komórek CD4 + poniżej 350 komórek na milimetr sześcienny, względne ryzyko zgonu wśród pacjentów z grupy z odroczoną terapią z liczbą CD4 + od 351 do 500, w porównaniu z pacjentami w grupa wczesnej terapii z liczbą CD4 + powyżej 500 wynosiła 1,80 (95% CI, 1,24 do 2,62, P = 0,002). Połączenie z niezmierzonymi współzmiennymi
Rycina 1. Wyniki 1. Wyniki analiz wrażliwości Badanie wpływu możliwych niezmierzonych czynników zakłócających na związek między odstawieniem terapii przeciwretrowirusowej a śmiercią. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 7”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 6

Po dostosowaniu do wywiadu dotyczącego stosowania narkotyków w iniekcjach, ryzyko śmierci w grupie z odroczonym leczeniem było osłabione (względne ryzyko, 1,28; 95% CI, 0,85 do 1,93; P = 0,23). Pacjenci, u których w przeszłości stosowano iniekcję leku, mieli wyższe ryzyko zgonu niż osoby bez tej historii (względne ryzyko, 1,64; 95% CI, 1,10 do 2,44; P = 0,01). Po wykluczeniu dwóch grup badaczy, którzy nie gromadzili danych dotyczących zakażenia HCV, ryzyko zgonu w grupie z odroczonym terapią było również podobne do tego w analizie pierwotnej (względne ryzyko 1,71; 95% CI, 1,20 do 2,45; P = 0,003). Obecność zakażenia HCV wiązała się ze zwiększonym ryzykiem zgonu (względne ryzyko, 1,85; 95% CI, 1,07 do 3,23; P = 0,03). Po wykluczeniu pacjentów z zakażeniem HCV ryzyko zgonu z powodu odroczonej terapii pozostało znacząco podwyższone (względne ryzyko, 1,52; 95% CI, 1,01 do 2,28; P = 0,04). Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 6”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 5

Zasadniczy odsetek zgonów dla pacjentów z grupy wczesnej terapii wynosił 1,3 zgonów na 100 osobolat. Nie można obliczyć surowej stopy zgonu dla grupy z odroczoną terapią z powodu cenzury danych w celu wykrycia naruszeń poza protokołem . Mediana czasu do cenzury danych wynosiła 3,7 roku (zakres międzykwartylny, 1,1 do 5,3) w grupie wczesnej terapii i 1,3 roku (zakres międzykwartylny, 0,7 do 2,9) w grupie z odroczonym leczeniem u pacjentów z CD4 + od 351 do 500 liczyć i 3,7 roku (zakres międzykwartylny, 1,9 do 5,8) w grupie wczesnej terapii i 1,7 roku (zakres międzykwartylny, 0,9 do 3,5) w grupie z odroczonym leczeniem wśród pacjentów z liczbą CD4 + większą niż 500. Pod koniec badania uzyskano dane dotyczące przyczyny zgonu u 16% pacjentów, którzy zmarli. Większość zgonów z grupy wczesnej terapii i grupy z odroczoną terapią pochodziło z chorób niezwiązanych z AIDS, w tym z chorobami wątroby, nerek i układu sercowo-naczyniowego oraz rakami niezwiązanymi z AIDS w obu analizach. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 5”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia czesc 4

Pozostali 3449 pacjentów (55%) przeszło na liczbę CD4 + 350 komórek lub mniej na milimetr sześcienny; z tych pacjentów, 803 rozpoczęło terapię przeciwretrowirusową w ciągu 6 miesięcy po pierwszej liczbie CD4 + wynoszącej 350 komórek lub mniej na milimetr sześcienny. W drugiej analizie 9155 pacjentów (którzy przyczynili się do 26.439 osobolat obserwacji) spełniło kryteria włączenia z liczbą CD4 + większą niż 500 komórek na milimetr sześcienny (więcej niż 500 CD4 +). Spośród tych pacjentów, 2220 (24%) rozpoczęło terapię przeciwretrowirusową w ciągu 6 miesięcy po pierwszej liczbie CD4 + w zakresie zainteresowania, w porównaniu z pozostałymi 6935 pacjentami (76%), którzy odroczyli terapię. Spośród pacjentów w grupie z odroczonym leczeniem 3054 (44%) nie było obserwowane przy liczbie komórek CD4 + 500 komórek lub mniej na milimetr. Pozostali 3881 pacjentów przeszli do liczby CD4 + poniżej progu zainteresowania. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia czesc 4”

Spodziewane badanie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po poważnej traumie ad 7

Na przykład ryzyko zakrzepicy żył głębokich było mniejsze niż 20 procent tylko u 8 procent naszych pacjentów, a ryzyko było mniejsze niż 30 procent tylko u 20 procent pacjentów. Nawet niektórzy w pełni mobilni pacjenci z obrażeniami w jednym miejscu mieli rozległą proksymalną zakrzepicę żył głębokich. Dlatego uważamy, że wszyscy pacjenci z poważnymi urazami są narażeni na wysokie ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Częstość występowania zakrzepicy żył głębokich w naszej kohorcie badania może być nieco zawyżona przez utratę kwalifikujących się pacjentów, którzy nie byli poddawani wenografii. Tabela pokazuje, że w porównaniu z pacjentami w początkowej kohorcie, osoby z ostatniej kohorty były nieco starsze, miały nieco bardziej poważne obrażenia i częściej miały obrażenia, które później okazały się przewidywać zwiększone ryzyko zakrzepicy . Read more „Spodziewane badanie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po poważnej traumie ad 7”