Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku cd 7

Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi w grupie otrzymującej niwolumab-plus-ipilimumab były biegunka (u 44,1% pacjentów), zmęczenie (w 35,1%) i świąd (33,2%). Częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem w stopniu 3 lub 4 była również wyższa w grupie niwolumab-plus-ipilimumab (55,0%) niż w grupie niwolumabu (16,3%) lub grupie ipilimumabu (27,3%). Zależne od leczenia zdarzenia niepożądane o dowolnym stopniu, które doprowadziły do przerwania badania, wystąpiły u 7,7% pacjentów w grupie otrzymującej niwolumab, 36,4% w grupie niwolumab-plus-ipilimumab i 14,8% w grupie ipilimumabu. , z najczęstszymi przypadkami biegunki (odpowiednio 1,9%, 8,3% i 4,5%) i zapaleniem jelita grubego (odpowiednio 0,6%, 8,3% i 7,7%). W grupie niwolumabu (neutropenia) i w grupie ipilimumabu (zatrzymanie akcji serca) zgłoszono jedną śmierć z powodu toksycznego działania badanego leku, ale żaden z nich nie został zgłoszony w grupie niwolumab-plus-ipilimumab.
Wybrane zdarzenia niepożądane – zdefiniowane jako te z potencjalną przyczyną immunologiczną – były analizowane zgodnie z kategorią narządów, tak jak w poprzednich badaniach. 9 10 Najczęściej występującymi zdarzeniami niepożądanymi w przypadku wyboru stopnia 3. lub 4. były biegunka (u 2,2% pacjentów w grupie otrzymującej niwolumab 9,3% osób z grupy niwolumab-plus-ipilimumab i 6,1% osób z grupy ipilimumabu), zapalenie jelita grubego (odpowiednio 0,6%, 7,7% i 8,7%) oraz zwiększony poziom aminotransferazy alaninowej (odpowiednio 1,3%, 8,3% i 1,6%) (tabela S3 w dodatkowym dodatku).
Immunologiczne środki modulujące, w tym czynniki miejscowe, w celu leczenia działań niepożądanych, zastosowano u 47,0% pacjentów w grupie otrzymującej niwolumab, 83,4% w grupie otrzymującej niwolumab-plus-ipilimumab i 55,9% w grupie ipilimumabu z środki immunosupresyjne (np. infliksymab) stosowane odpowiednio u 0,6%, 6,1% i 5,1% pacjentów. Wskaźniki oddawania wybranych zdarzeń niepożądanych w stopniu 3 lub 4 zawierały się w przedziale od 85 do 100% w grupie niwolumab-plus-ipilimumab dla większości kategorii narządów (tabela S4 w dodatkowym dodatku). Podobnie jak w poprzednich badaniach, większość zdarzeń wewnątrzwydzielniczych nie ustąpiła.
Dyskusja
W tym randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu III fazy z udziałem pacjentów z uprzednio nieleczonym zaawansowanym czerniakiem leczenie samym niwolumabem lub skojarzeniem niwolumabu i ipilimumabu skutkowało znacząco dłuższym czasem przeżycia bez progresji choroby i wyższymi odsetkami odpowiedzi obiektywnych niż leczenie samym ipilimumabem. . W dwóch grupach zawierających niwolumab, w porównaniu z ipilimumabem, wyniki te były obserwowane niezależnie od statusu guza PD-L1, statusu mutacji BRAF lub stadium przerzutu. Charakterystyka uczestników badania w punkcie wyjściowym była typowa dla pacjentów z zaawansowanym czerniakiem, chociaż odsetek pacjentów z mutacją BRAF (31,5%) był niższy niż 40 do 50%, który jest ogólnie zgłaszany u pacjentów z zaawansowaną chorobą17. Chociaż badanie nie był zaprojektowany do formalnego porównania statystycznego między grupą niwolumabu a grupą niwolumab-plus-ipilimumab, połączenie niwolumabu i ipilimumabu skutkowało liczbowo dłuższym czasem przeżycia bez progresji i wyższym odsetkiem odpowiedzi niż sam niwolumab w całej badanej populacji .
Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji, który obserwowano w przypadku stosowania niwolumabu i ipilimumabu w tym badaniu (11,7 miesięcy u pacjentów z mutacją BRAF) jest podobna do tej opisywanej ostatnio w przypadku skojarzonego hamowania BRAF i MEK u pacjentów z przerzutowym czerniakiem z mutacją BRAF (9,9 miesiące z wemurafenibem i kobimetynibem2 oraz od 9,3 do 11,4 miesiąca z dabrafenibem i trametinib3,4)
[więcej w: Azeloglicyna, Azeloglicyna mazowieckie, plastyka krocza ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin Azeloglicyna plastyka krocza