Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku cd 8

Nie jest jednak jasne, w jaki sposób czas reakcji z niwolumabem i ipilimumabem jest porównywalny z czasem, w którym obserwowano łączne hamowanie BRAF i MEK. Szybkość obiektywnej odpowiedzi w grupie niwolumab-plus-ipilimumab (57,6%) jest liczbowo wyższa niż obserwowana w przypadku samej blokady PD-1 u pacjentów z zaawansowanym czerniakiem (40% w przypadku niwolumabu u wcześniej nieleczonych pacjentów z BRAF9 typu dzikiego lub 33 % z pembrolizumabem u wcześniej leczonych pacjentów i wcześniej nieleczonych pacjentów12). Biorąc pod uwagę wyniki badania fazy 1, w którym niwolumab plus ipilimumab był związany ze współczynnikiem przeżycia wynoszącym 79% po 2 latach, 18 oraz długotrwałymi danymi dotyczącymi przeżycia zgłoszonymi dla ipilimumabu, 7,8, interesujące będzie ustalenie czy podane tutaj wyniki skuteczności znajdą odzwierciedlenie w ogólnej korzyści przeżycia. Wyniki analiz podgrup sugerują, że największe korzyści z połączenia niwolumabu i ipilimumabu z samym niwolumabem mogą wystąpić w kontekście negatywnej ekspresji guza PD-L1. W podgrupie pacjentów z nowotworami dodatnimi pod względem PD-L1 zarówno sam niwolumab, jak i niwolumab plus ipilimumab powodowały podobne wydłużenie czasu przeżycia wolnego od progresji w porównaniu z samym ipilimumabem, chociaż wskaźniki odpowiedzi obiektywnej były liczbowo wyższe w grupie skojarzonej niż w obu grupach. grupa monoterapii. Zatem zastosowanie PD-L1 jako biomarkera może umożliwić klinicystom podejmowanie bardziej świadomych decyzji dotyczących stosunku korzyści do ryzyka leczenia skojarzonego w porównaniu do monoterapii. Należy jednak zachować ostrożność przy interpretacji tych danych, ponieważ wpływ na całkowity czas przeżycia nie jest jeszcze znany i dlatego należy ustalić najbardziej skuteczną metodę i punkt odcięcia dla oznaczenia ekspresji PD-L1. Niemniej obserwacja co najmniej addytywnej aktywności kombinacji ipilimumabu i niwolumabu w kontekście negatywnej ekspresji PD-L1 jest interesująca w czerniaku, jak również w innych typach nowotworów, w których oceniane są inhibitory punktu kontrolnego PD-1.
Częstość występowania zdarzeń niepożądanych w tym badaniu była na ogół najniższa w grupie otrzymującej niwolumab, a najwyższa w grupie skojarzonej. Ogólna częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem w stopniu 3 lub 4 była wyższa w grupie skojarzonej niż w grupie monoterapii, w wyniku większej częstości występowania większości zdarzeń niepożądanych – w szczególności zdarzeń toksycznych dla wątroby, w przypadku których częstość występowania stopień 3 lub 4 zwiększenia aktywności aminotransferaz wynosił 6,1% (dla aminotransferazy asparaginianowej) i 8,3% (dla aminotransferazy alaninowej) w grupie skojarzonej i około do 2% w każdej z grup monoterapeutycznych. Zasadniczo profil bezpieczeństwa terapii skojarzonej był zgodny z wcześniejszymi doświadczeniami z niwolumabem lub samym ipilimumabem .5,9,10 Nie zidentyfikowano nowych sygnałów bezpieczeństwa i nie stwierdzono zgonów związanych z zażywaniem narkotyków w grupie skojarzonej. Zdarzenia niepożądane można było opanować zgodnie z ustalonymi wskazówkami dotyczącymi leczenia, a większość wybranych działań niepożądanych rozwiązano za pomocą środków immunomodulujących.
Podsumowując, wśród pacjentów z wcześniej nieleczonym zaawansowanym czerniakiem stwierdziliśmy dłuższy czas przeżycia wolnego od progresji i wyższe odsetki obiektywnej odpowiedzi u samych niwolumabów i po połączeniu niwolumabu i ipilimumabu niż z samym ipilimumabem. Zarządzanie zdarzeniami niepożądanymi za pomocą terapii skojarzonej sugeruje, że można go bezpiecznie stosować w wielu różnych sytuacjach klinicznych.
[przypisy: niacynamid, Azeloglicyna, Azeloglicyna mazowieckie ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin Azeloglicyna niacynamid