Objawowe denga u dzieci w 10 krajach Azji i Ameryki Łacińskiej..

Usługi w zakresie pisania artykułów medycznych zapewniała firma 4Clinics France, finansowana przez sponsora. Procedury badania
Dzieci były aktywnie monitorowane pod kątem ostrej choroby przebiegającej z gorączką (temperatura .38 ° C przez .2 kolejne dni) poprzez cotygodniowy kontakt z rodzicami lub opiekunami w każdej kohorcie oraz przez nadzorowanie absencji szkolnej w kohorcie azjatyckiej. Uczestnikom, którzy mieli ostry epizod gorączkowy, zapewniono standardową opiekę i przeprowadzono rutynowe testy biologiczne; w razie potrzeby hospitalizowano dzieci zgodnie z lokalnymi praktykami. Kolejne epizody gorączkowe były uważane za niezależne, jeśli występowały w odstępie większym niż 14 dni.
Aby potwierdzić obecność wirusa dengi, próbkę krwi uzyskaną w ciągu 5 dni po wystąpieniu gorączki zbadano za pomocą testu immunoenzymatycznego związanego z niestrukturalnym antygenem białka (Platelia, Bio-Rad Laboratories), za pomocą ilościowej odwrotnej transkryptazy Test przesiewowy reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) dla dengi i specyficzny dla serotypu test PCR w czasie rzeczywistym (Simplexa Dengue, Focus Diagnostics). Epizody gorączki uznawano za wirusowo potwierdzone dengue (VCD), jeśli którekolwiek z tych testów miało pozytywny wynik.
Gorączka krwotoczna denga została zdefiniowana zgodnie z kryteriami WHO z 1997 r., Które obejmowały gorączkę utrzymującą się od 2 do 7 dni z towarzyszącym krwotokiem (lub pozytywnym testem opaski uciskowej), trombocytopenią (. Read more „Objawowe denga u dzieci w 10 krajach Azji i Ameryki Łacińskiej..”

Nie zawierające polimerów powlekane lekiem stenty wieńcowe u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia cd 5

Następnie przeprowadzono wstępną analizę przewagi pod kątem pierwszorzędowego punktu końcowego bezpieczeństwa (współczynnik ryzyka, 0,71, 95% CI, 0,56 do 0,91, P = 0,005 dla wyższości). Krzywe czasu do wystąpienia dla głównego punktu końcowego bezpieczeństwa pokazano na rysunku 2A. Po 390 dniach główny punkt końcowy skuteczności (klinicznie prowadzona rewaskularyzacja docelowej zmiany chorobowej) wystąpił u 59 pacjentów (5,1%) w grupie stentów powlekanych lekiem oraz u 113 pacjentów (9,8%) w grupie nagich metal-stentów (szacowana różnica ryzyka, -4,8 punkty procentowe, 95% CI, -6.9 do -2,6, współczynnik ryzyka, 0,50, 95% CI, 0,37 do 0,69, P <0,001) (tabela 2). Krzywe czas do zdarzenia dla głównego punktu końcowego skuteczności pokazano na Figurze 2B.
Dodatkowe analizy
Istotne różnice między obiema grupami obserwowano również w odniesieniu do innych punktów końcowych rewaskularyzacji oraz w odniesieniu do zawału mięśnia sercowego (tabela 2 i fig. S1 w dodatkowym dodatku). Wśród podtypów zawału mięśnia sercowego opartych na trzeciej uniwersalnej definicji zawału serca typ (spontaniczny zawał mięśnia sercowego) i typ 4c (zawał mięśnia sercowego związany z restenozą w stencie) występowały istotnie rzadziej w grupie stentów powlekanych lekiem niż w grupa bare-metal-stent (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Read more „Nie zawierające polimerów powlekane lekiem stenty wieńcowe u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia cd 5”

Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku cd 6

Wśród pacjentów z ujemnym mianem nowotworu PD-L1 mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wynosiła 5,3 miesiąca (95% CI, 2,8 do 7,1), 11,2 miesiąca (95% CI, 8,0 do nieosiągnięcia) i 2,8 miesiąca (95% CI , Od 2,8 do 3,1), odpowiednio (ryc. 1C). Tabela 2. Tabela 2. Odpowiedź na leczenie. Wskaźniki obiektywnej odpowiedzi ocenianej przez badacza wynosiły 43,7% (95% CI, 38,1 do 49,3) w grupie niwolumabu, 57,6% (95% CI, 52,0 do 63,2) w grupie niwolumabu. grupa plus-ipilimumab i 19,0% (95% CI, 14,9 do 23,8) w grupie ipilimumab (Tabela 2). Read more „Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku cd 6”

Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart cd..

Analizy statystyczne przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.4 (SAS Institute). Wyniki
Rycina 1. Rycina 1. Badanie próbek dla pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej epoki. Podstawowy okres badania obejmował lata 1977-1983 dla pierwszej epoki, w latach 1986-1991 dla drugiej epoki, w latach 1992-1998 dla trzeciej. epokę, a w latach 2004-2008 czwarta epoka. Uczestnicy, którzy nie brali udziału w obserwacji, to ci, dla których nie posiadamy zweryfikowanych informacji o stanie poznawczym w ciągu określonego pięcioletniego okresu; jednak ci uczestnicy nie stracili czasu na obserwację, a informacje na ich temat mogą być dostępne na późniejszych egzaminach lub z dodatkowych źródeł. Read more „Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart cd..”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 6

Po dostosowaniu do wywiadu dotyczącego stosowania narkotyków w iniekcjach, ryzyko śmierci w grupie z odroczonym leczeniem było osłabione (względne ryzyko, 1,28; 95% CI, 0,85 do 1,93; P = 0,23). Pacjenci, u których w przeszłości stosowano iniekcję leku, mieli wyższe ryzyko zgonu niż osoby bez tej historii (względne ryzyko, 1,64; 95% CI, 1,10 do 2,44; P = 0,01). Po wykluczeniu dwóch grup badaczy, którzy nie gromadzili danych dotyczących zakażenia HCV, ryzyko zgonu w grupie z odroczonym terapią było również podobne do tego w analizie pierwotnej (względne ryzyko 1,71; 95% CI, 1,20 do 2,45; P = 0,003). Obecność zakażenia HCV wiązała się ze zwiększonym ryzykiem zgonu (względne ryzyko, 1,85; 95% CI, 1,07 do 3,23; P = 0,03). Po wykluczeniu pacjentów z zakażeniem HCV ryzyko zgonu z powodu odroczonej terapii pozostało znacząco podwyższone (względne ryzyko, 1,52; 95% CI, 1,01 do 2,28; P = 0,04). Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 6”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia cd

Monitorowanie zakończyło się w miesiącu śmierci, rok po dacie ostatniego pomiaru liczby CD4 + lub 31 grudnia 2005 r., W zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Analiza statystyczna
Wyjściową charakterystykę pacjentów, którzy wcześnie rozpoczęli terapię przeciwretrowirusową porównano z tymi, którzy odroczyli terapię za pomocą testów Wilcoxona i chi-kwadrat w celu skojarzenia. Wśród pacjentów z odroczoną terapią, którzy przeszli do liczby CD4 + 350 komórek lub mniej lub 500 komórek lub mniej na milimetr sześcienny, zidentyfikowaliśmy i scharakteryzowaliśmy podgrupę, która rozpoczęła terapię przeciwretrowirusową.
Użyliśmy modeli wielowymiarowych proporcjonalnych zagrożeń Coxa z warstwami dla każdej kohorty pacjentów i każdego bazowego roku kalendarzowego. Wartość początkową określono jako datę pierwszego pomiaru liczby CD4 + w zakresie od 351 do 500 lub ponad 500 komórek na milimetr sześcienny. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia cd”

Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 5

Obserwowane zmniejszenie ryzyka było podobne, niezależnie od tego, czy analizy ograniczały się do niesprowokowanych zdarzeń, czy do sprowokowanych zdarzeń (stosunek ryzyka dla niesprowokowanych zdarzeń w grupie rozuwastatyny, 0,61, 95% CI, 0,35 do 1,09, P = 0,09, współczynnik ryzyka dla zdarzeń wywołanych, 0,52; 95% CI, 0,28 do 0,96, P = 0,03) (Tabela 2 i Figura 1). Połowa (17) przypadków w grupie rozuwastatyny dotyczyła zatorowości płucnej, w porównaniu z 37% (22) przypadków w grupie placebo, ale te wartości procentowe nie różniły się istotnie (P = 0,21). Po przedłużeniu czasu obserwacji poprzez końcową wizytę kontrolną, po której uczestnicy zostali poinformowani o przydzielonych grupach, zidentyfikowano 5 przypadków żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, co doprowadziło do 35 przypadków w grupie rosuwastatyny i 64 grupa placebo (tabela 2). Analizy wszystkich przypadków, a także składników wyniku, dały oszacowania podobne do uzyskanych w pierwotnej analizie skuteczności.
Trzy przypadki (jeden w grupie rozuwastatyny i dwa w grupie placebo) nie zawierały dowodów potwierdzających w postaci potwierdzającego testu diagnostycznego, rozpoczęcia leczenia przeciwzakrzepowego lub śmierci, która prawdopodobnie była spowodowana zatorowością płucną. Read more „Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 5”

Kobieta, która weszła do morza: choroba Huntingtona i choroba genetyczna

To nie jest prosty podręcznik na temat choroby Huntingtona, stan, który powoduje wiele cierpienia dla pacjentów i ich bliskich dzięki połączeniu spadku zdolności poznawczych i mimowolnych ruchów, które go charakteryzują. Czasami dominuje jeden typ symptomatologii, aw każdym przypadku istnieje ryzyko, że porady genetyczne zaburzą równowagę w rodzinie. Z obfitymi odniesieniami Alice Wexler omawia powstanie koncepcji dziedzicznej pląsawicy – schorzenia, które dotyka członków jej rodziny. Wprowadza nas także do Cornelii Huntington, powieściopisarza i ciotki lekarza George a Huntingtona, któremu przypisuje się napisanie najwcześniejszego opisu zaburzenia. Wexler omawia społeczny przebieg zaburzenia wraz z jego genetyką, podkreślając zmieniające się znaczenie dziedziczności, niepełnosprawności, stygmatyzacji i wiedzy medycznej. Read more „Kobieta, która weszła do morza: choroba Huntingtona i choroba genetyczna”

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C u pacjentów z pierwotną hipogammaglobulinemią po leczeniu skażoną globuliną immunologiczną ad

Frakcjonowanie w zimnym etanolu nie usuwa całego RNA HCV z frakcji II użytej do przygotowania immunoglobuliny13. Użyto tylko osocza od pacjentów z negatywnym antygenem powierzchniowym wirusa zapalenia wątroby typu B. Po wycofaniu zakażonego preparatu immunoglobuliny z rynku większość naszych pacjentów otrzymało dożylne leczenie dwiema innymi immunoglobulinami, z których żadna nie była związana z zapaleniem wątroby bez A, nie B. Przez ostatnie cztery do pięciu lat większość naszych pacjentów leczono podskórnymi infuzjami standardowej immunoglobuliny.
Badania wirusologiczne
Najnowszą próbkę surowicy dostępną od każdego pacjenta badano na HCV RNA metodą PCR. Read more „Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C u pacjentów z pierwotną hipogammaglobulinemią po leczeniu skażoną globuliną immunologiczną ad”

Hormon przytarczyc w zapobieganiu utracie kości wywołanej niedoborem estrogenu ad 7

Utratę kości można minimalizować lub zapobiegać, jeśli estrogeny lub progestyny podaje się z analogiem GnRH6. Jednakże dodanie progestinu obniża stężenie cholesterolu HDL w surowicy4,6,8 i zmniejsza skuteczność analogów GnRH jako leczenia mięśniaków gładkich macicy4. Ponieważ terapia PTH nie obniża stężenia cholesterolu HDL i zatrzymuje utratę masy kostnej bez leczenia steroidowego gonad, może umożliwić długoterminową terapię analogiem GnRH bez skutków ubocznych, które w przeciwnym razie wystąpiłyby. Wnioskujemy, że podawanie PTH zapobiega ubytkowi kości kręgosłupa spowodowanemu przez ostry niedobór estrogenu przez co najmniej sześć miesięcy przy minimalnych skutkach ubocznych. Chociaż terapia PTH jest obiecująca jako środek zapobiegający utracie masy kostnej spowodowanej niedoborem estrogenu, jego wartość jest obecnie ograniczona przez potrzebę podawania pozajelitowego, jego koszt oraz potrzebę okresowego pomiaru wapnia surowicy i moczu. Read more „Hormon przytarczyc w zapobieganiu utracie kości wywołanej niedoborem estrogenu ad 7”