Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku..

Zarówno niwolumab, jak i ipilimumab podawano w infuzji dożylnej. Randomizacja była stratyfikowana zgodnie ze stanem nowotworu PD-L1 (dodatni vs ujemny lub nieokreślony), stanem mutacji BRAF (mutacja V600 pozytywna vs. typem dzikiego) i amerykańskim wspólnym komitetem na etapie przerzutów raka (M0, M1a lub M1b vs M1c). Leczenie kontynuowano do czasu progresji choroby (zdefiniowanej przez RECIST, wersja 1.1), rozwoju niedopuszczalnych toksycznych zdarzeń lub wycofania zgody. Pacjenci mogliby być leczeni po progresji, pod warunkiem, że mieliby one korzyści kliniczne i nie wykazywali znaczących działań niepożądanych, jak ocenił badacz (dalsze szczegóły podano w protokole badania, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie).
Przeżycie wolne od progresji i przeżycie całkowite były punktami końcowymi w odniesieniu do coprimary; wyniki dotyczące przeżycia bez progresji przedstawiono tutaj. Drugorzędowe i inne punkty końcowe obejmowały obiektywną szybkość odpowiedzi, ekspresję PD-L1 nowotworu jako prognostycznego biomarkera dla wyników skuteczności i bezpieczeństwa. Read more „Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku..”

Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku cd 7

Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi w grupie otrzymującej niwolumab-plus-ipilimumab były biegunka (u 44,1% pacjentów), zmęczenie (w 35,1%) i świąd (33,2%). Częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem w stopniu 3 lub 4 była również wyższa w grupie niwolumab-plus-ipilimumab (55,0%) niż w grupie niwolumabu (16,3%) lub grupie ipilimumabu (27,3%). Zależne od leczenia zdarzenia niepożądane o dowolnym stopniu, które doprowadziły do przerwania badania, wystąpiły u 7,7% pacjentów w grupie otrzymującej niwolumab, 36,4% w grupie niwolumab-plus-ipilimumab i 14,8% w grupie ipilimumabu. , z najczęstszymi przypadkami biegunki (odpowiednio 1,9%, 8,3% i 4,5%) i zapaleniem jelita grubego (odpowiednio 0,6%, 8,3% i 7,7%). W grupie niwolumabu (neutropenia) i w grupie ipilimumabu (zatrzymanie akcji serca) zgłoszono jedną śmierć z powodu toksycznego działania badanego leku, ale żaden z nich nie został zgłoszony w grupie niwolumab-plus-ipilimumab.
Wybrane zdarzenia niepożądane – zdefiniowane jako te z potencjalną przyczyną immunologiczną – były analizowane zgodnie z kategorią narządów, tak jak w poprzednich badaniach. 9 10 Najczęściej występującymi zdarzeniami niepożądanymi w przypadku wyboru stopnia 3. Read more „Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku cd 7”

Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku cd 5

Przy medianie okresu obserwacji od 12,2 do 12,5 miesiąca w trzech grupach, 117 z 313 pacjentów (37,4%) w grupie otrzymującej niwolumab, 93 z 313 (29,7%) w grupie niwolumab-plus-ipilimumab i 50 z 311 (16,1%) w grupie ipilimumabu kontynuowano leczenie badawcze (tabela S1 w dodatkowym dodatku). Najczęstszą przyczyną przerwania leczenia był progresję choroby w grupach monoterapii niwolumabem i ipilimumabem (odpowiednio 154 z 313 pacjentów [49,2%] i 202 z 311 [65,0%]) oraz toksyczne działanie badanego leku w grupie niwolumabu z ipilimumabem. grupa (120 z 313 [38,3%]). Mediana liczby dawek wynosiła 15 (zakres od do 38) u pacjentów, którzy otrzymali niwolumab w monoterapii i 4 (zakres od do 4) u pacjentów otrzymujących ipilimumab w monoterapii. W grupie otrzymującej niwolumab-plus-ipilimumab mediana liczby dawek wynosiła 4 (zakres od do 39) niwolumabu i 4 (zakres od do 4) ipilimumabu; 147 z 313 pacjentów (47,0%) otrzymało więcej niż 4 dawki monoterapii niwolumabem.
Skuteczność
Rysunek 1. Ryc. Read more „Połączone Niwolumab i Ipilimumab lub monoterapia w nieleczonym czerniaku cd 5”

Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart cd 5

Średnio od 1977 r. Obserwuje się spadek częstości występowania demencji o 20% na dekadę (współczynnik ryzyka, 0,80, 95% CI, 0,72 do 0,90). Spadek zachorowalności na chorobę Alzheimera nie był znaczący (P = 0,052 dla trendu), natomiast spadek częstości występowania otępienia naczyniowego okazał się szybszy niż w chorobie Alzheimera (P = 0,004 dla trendu), chociaż analizy podtypy demencji opierają się na mniejszych liczbach niż analizy dotyczące ogólnej demencji. Nie było dowodów sugerujących, że interakcja pomiędzy epoką a wiekiem, płcią lub statusem APOE .4 wpłynęła na czasowe tendencje w częstości występowania demencji (P> 0,10 dla wszystkich porównań), ale interakcja między epoką a poziomem istotny efekt (P = 0,03). Uwarunkowane analizy wykazały, że spadek częstości występowania demencji był ograniczony do kohorty osób z wyższym wykształceniem, ze średnim spadkiem ryzyka o 23% na dekadę (współczynnik ryzyka, 0,77, 95% CI, 0,67 do 0,88) ; w kohorcie osób, które nie miały dyplomu ukończenia szkoły średniej, nie zanotowano spadku (Tabela 3). Tabela 4. Tabela 4. Read more „Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart cd 5”

Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart cd..

Analizy statystyczne przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.4 (SAS Institute). Wyniki
Rycina 1. Rycina 1. Badanie próbek dla pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej epoki. Podstawowy okres badania obejmował lata 1977-1983 dla pierwszej epoki, w latach 1986-1991 dla drugiej epoki, w latach 1992-1998 dla trzeciej. epokę, a w latach 2004-2008 czwarta epoka. Uczestnicy, którzy nie brali udziału w obserwacji, to ci, dla których nie posiadamy zweryfikowanych informacji o stanie poznawczym w ciągu określonego pięcioletniego okresu; jednak ci uczestnicy nie stracili czasu na obserwację, a informacje na ich temat mogą być dostępne na późniejszych egzaminach lub z dodatkowych źródeł. Read more „Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart cd..”

Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart.

Oszacowaliśmy czasowe tendencje w występowaniu demencji w ciągu trzech dekad wśród uczestników Framingham Heart Study. Metody
Projekt badania
Badanie Framingham Heart to oparte na społeczności, równoległe badanie kohortowe, zainicjowane w 1948 roku. Oryginalna kohorta obejmowała 5209 mieszkańców Framingham w stanie Massachusetts, a uczestnicy przeszli do 32 egzaminów, przeprowadzanych co 2 lata, które obejmowały szczegółową historię przyjmowanie przez lekarza, badanie fizykalne i testy laboratoryjne.12 W 1971 r. w kohorcie potomstwa zapisano 5214 potomstwa uczestników pierwotnej kohorty i małżonków tego potomstwa. Uczestnicy kohorty potomstwa ukończyli do 9 egzaminów, które odbywały się co 4 lata.13
Wszyscy uczestnicy wyrazili pisemną, świadomą zgodę. Protokoły z badań i formularze zgody zostały zatwierdzone przez instytucjonalną komisję odwoławczą w Boston University Medical Center.
Nadzór nad demencją
Ostatnio opublikowano metody nadzoru, 14,15, a dalsze szczegóły dotyczące śledzenia demencji są zawarte w dodatkowym dodatku (dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie). Read more „Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart.”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia czesc 4

Pozostali 3449 pacjentów (55%) przeszło na liczbę CD4 + 350 komórek lub mniej na milimetr sześcienny; z tych pacjentów, 803 rozpoczęło terapię przeciwretrowirusową w ciągu 6 miesięcy po pierwszej liczbie CD4 + wynoszącej 350 komórek lub mniej na milimetr sześcienny. W drugiej analizie 9155 pacjentów (którzy przyczynili się do 26.439 osobolat obserwacji) spełniło kryteria włączenia z liczbą CD4 + większą niż 500 komórek na milimetr sześcienny (więcej niż 500 CD4 +). Spośród tych pacjentów, 2220 (24%) rozpoczęło terapię przeciwretrowirusową w ciągu 6 miesięcy po pierwszej liczbie CD4 + w zakresie zainteresowania, w porównaniu z pozostałymi 6935 pacjentami (76%), którzy odroczyli terapię. Spośród pacjentów w grupie z odroczonym leczeniem 3054 (44%) nie było obserwowane przy liczbie komórek CD4 + 500 komórek lub mniej na milimetr. Pozostali 3881 pacjentów przeszli do liczby CD4 + poniżej progu zainteresowania. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia czesc 4”

Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej

Kontrowersje trwają nadal, jeśli chodzi o zakres wspólnych szlaków między zakrzepicą tętnicową i żylną oraz to, czy leczenie znanej skuteczności w przypadku jednego procesu chorobowego przynosi stałe korzyści dla drugiej. W badaniach obserwacyjnych uzyskano zmienne szacunki wpływu leczenia statynami na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, a brak jest danych z randomizowanych badań. Metody
My losowo wyznaczyliśmy 17 802 pozornie zdrowych mężczyzn i kobiet o niskim cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) poniżej 130 mg na decylitr (3,4 mmol na litr) i o wysokiej czułości C-reaktywnym poziomie białka 2,0 mg na litr lub wyższym otrzymują rozuwastatynę, 20 mg na dobę lub placebo. Obserwowaliśmy uczestników po wystąpieniu zatorowości płucnej lub zakrzepicy żył głębokich i przeprowadziliśmy analizy danych na podstawie intencji leczenia.
Wyniki
Podczas medianowego okresu obserwacji wynoszącego 1,9 roku (maksymalnie 5,0), objawowa żylna choroba zakrzepowo-zatorowa wystąpiła u 94 uczestników: 34 w grupie rozuwastatyny i 60 w grupie placebo. Read more „Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej”

Kontrola glikemii i powikłania naczyniowe w cukrzycy typu 2

Raportowanie wyników Veterans Affairs Diabetes Trial (VADT), Duckworth et al. (Wydanie 8 stycznia) stwierdzam, że intensywna kontrola glikemii u pacjentów z źle kontrolowaną cukrzycą typu 2 nie miała znaczącego wpływu na częstość poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w ich badaniu.
W swojej dyskusji autorzy nie potwierdzają, że założenia analizy wstępnej nie zostały spełnione. Obserwowana częstość zdarzeń w grupie leczonej standardowo wynosiła 33,5%, czyli znacznie mniej niż przewidywana szybkość 40,0%. Również zaobserwowany wskaźnik rezygnacji z 14% był znacznie wyższy niż przewidywany wskaźnik 5%. Read more „Kontrola glikemii i powikłania naczyniowe w cukrzycy typu 2”

Debata na temat finansowania badań porównawczo-efektywnych

Propozycja uwzględnienia 1,1 miliarda dolarów na badania porównawczo-efektywne (CER) w federalnym pakiecie stymulacyjnym napotkała gwałtowny i dobrze skoordynowany atak. Kampania na rzecz wyeliminowania tego finansowania ostatecznie zakończyła się fiaskiem, ale debata, którą wywołał, oraz rezonans argumentów opozycji zarówno w kręgach świeckich, jak i politycznych, ujawniają wiele informacji na temat zagadnień, które będą otaczać takie badania i ich zastosowanie w nadchodzących latach. Sporne przepisy zostały opracowane w celu wsparcia badań porównujących skuteczność i bezpieczeństwo (a przez to także opłacalność) alternatywnych sposobów rozwiązywania wspólnych problemów klinicznych. Interwencje, które będą oceniane, obejmują farmaceutyki, urządzenia, procedury i metody diagnostyczne, takie jak badania obrazowe. Badania te wypełnią ważne luki informacyjne skierowane do lekarzy, pacjentów i płatników dotyczące tego, co działa najlepiej. Read more „Debata na temat finansowania badań porównawczo-efektywnych”