Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia ad 5

Zasadniczy odsetek zgonów dla pacjentów z grupy wczesnej terapii wynosił 1,3 zgonów na 100 osobolat. Nie można obliczyć surowej stopy zgonu dla grupy z odroczoną terapią z powodu cenzury danych w celu wykrycia naruszeń poza protokołem . Mediana czasu do cenzury danych wynosiła 3,7 roku (zakres międzykwartylny, 1,1 do 5,3) w grupie wczesnej terapii i 1,3 roku (zakres międzykwartylny, 0,7 do 2,9) w grupie z odroczonym leczeniem u pacjentów z CD4 + od 351 do 500 liczyć i 3,7 roku (zakres międzykwartylny, 1,9 do 5,8) w grupie wczesnej terapii i 1,7 roku (zakres międzykwartylny, 0,9 do 3,5) w grupie z odroczonym leczeniem wśród pacjentów z liczbą CD4 + większą niż 500. Pod koniec badania uzyskano dane dotyczące przyczyny zgonu u 16% pacjentów, którzy zmarli. Większość zgonów z grupy wczesnej terapii i grupy z odroczoną terapią pochodziło z chorób niezwiązanych z AIDS, w tym z chorobami wątroby, nerek i układu sercowo-naczyniowego oraz rakami niezwiązanymi z AIDS w obu analizach.
Liczba CD4 + od 351 do 500
Tabela 3. Tabela 3. Ryzyko zgonu związane z odstawieniem terapii przeciwretrowirusowej, według liczby komórek CD4 + na początku badania, z dostosowaniem do poziomu, wieku i płci wirusa HIV. Wśród pacjentów z wyjściową liczbą limfocytów CD4 + od 351 do 500 komórek na milimetr sześcienny, względne ryzyko zgonu w przypadku terapii odroczonej w porównaniu z wczesną terapią wynosiło 1,69 (przedział ufności 95% [CI], 1,26 do 2,26; P <0,001). , jak obliczono przy ważonej analizie regresji Coxa stratyfikowanej według kohorty pacjentów i roku pierwszej liczby CD4 + od 351 do 500 komórek na milimetr sześcienny (tabela 3). Zwiększone ryzyko zgonu było związane ze starszym wiekiem na początku badania (względne ryzyko, 1,68 dla każdego dziesięcioletniego przyrostu, 95% CI, 1,48 do 1,91, P <0,001), ale nie dla płci pacjenta lub wyjściowej liczby komórek CD4 + (tabela 3). Wyniki te pozostały znaczące i miały podobną wielkość, gdy dane z każdej z grup były systematycznie wykluczane. Testy graficzne i statystyczne nie sugerowały żadnych odchyleń od założenia proporcjonalności żadnej zmiennej z wyjątkiem wieku. Wyniki w odroczonej terapii pozostały podobne po dostosowaniu do wieku za pomocą sześciennego spline regresji. Nie stwierdzono istotnych interakcji między efektem terapii odroczonej a wiekiem, płcią, poziomem wyjściowym HIV RNA, historią zażywania narkotyków w iniekcjach, zakażeniem HCV, kohortą lub rokiem kalendarzowym; ten ostatni został zbadany jako zmienna ciągła lub kategoryczna.
Niektórzy pacjenci mieli pierwszą liczbę CD4 + od 351 do 500 komórek na milimetr sześcienny na wiele lat przed rutynową dostępnością testów na RNA wirusa HIV. Gdy analiza była ograniczona do pacjentów, dla których dostępne były dane dotyczące wyjściowego poziomu HIV RNA, względne ryzyko zgonu w przypadku terapii odroczonej w porównaniu z wczesną terapią było podobne jak w analizie podstawowej (ryzyko względne, 1,63; Cl, 1,21 do 2,19; P = 0,002). Jednak poziom HIV RNA na początku badania nie był niezależnym czynnikiem ryzyka zgonu.
Po wykluczeniu jednej grupy badaczy, którzy nie gromadzili danych na temat historii zażywania narkotyków w iniekcjach i wykluczenia pacjentów z historią zażywania narkotyków w iniekcjach, ryzyko odroczonego leczenia w porównaniu z wczesną terapią pozostało znacząco podwyższone (względne ryzyko 1,66; 95% CI, 1,02 do 2,70; P = 0,04)
[przypisy: diagnoza integracji sensorycznej, radektomia, fala uderzeniowa warszawa ]

Powiązane tematy z artykułem: diagnoza integracji sensorycznej fala uderzeniowa warszawa radektomia