Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart

Przewiduje się, że częstość występowania demencji wzrośnie wraz ze wzrostem średniej długości życia, ale ostatnie szacunki sugerują, że w krajach o wysokim dochodzie zmniejsza się częstość występowania demencji w zależności od wieku. Tendencje temporalne najlepiej wyprowadza się poprzez ciągłe monitorowanie populacji przez długi czas przy użyciu spójnych kryteriów diagnostycznych. Opisujemy czasowe tendencje w występowaniu demencji w ciągu trzech dekad wśród uczestników Framingham Heart Study. Metody
Uczestnicy badania Framingham Heart Study są objęci nadzorem w przypadku otępienia związanego z incydentem od 1975 r. W analizie obejmującej 5205 osób w wieku 60 lat lub starszych wykorzystaliśmy modele proporcjonalnego ryzyka Cox dostosowane do wieku i płci w celu określenia 5-letniej zapadalności demencji podczas każdej z czterech epok. Zbadaliśmy również interakcje między epoką a wiekiem, płcią, poziomem apolipoproteiny E .4 i poziomem wykształcenia, i zbadaliśmy wpływ tych interakcji, a także wpływ czynników ryzyka naczyniowego i chorób sercowo-naczyniowych na trendy czasowe.
Wyniki
Skumulowane stopy ryzyka skorygowanego o 5 lat i wieku dla demencji wyniosły 3,6 na 100 osób w pierwszej epoce (koniec lat 70. Read more „Występowanie otępienia w ciągu trzech dekad w badaniu Framingham Heart”

Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia czesc 4

Pozostali 3449 pacjentów (55%) przeszło na liczbę CD4 + 350 komórek lub mniej na milimetr sześcienny; z tych pacjentów, 803 rozpoczęło terapię przeciwretrowirusową w ciągu 6 miesięcy po pierwszej liczbie CD4 + wynoszącej 350 komórek lub mniej na milimetr sześcienny. W drugiej analizie 9155 pacjentów (którzy przyczynili się do 26.439 osobolat obserwacji) spełniło kryteria włączenia z liczbą CD4 + większą niż 500 komórek na milimetr sześcienny (więcej niż 500 CD4 +). Spośród tych pacjentów, 2220 (24%) rozpoczęło terapię przeciwretrowirusową w ciągu 6 miesięcy po pierwszej liczbie CD4 + w zakresie zainteresowania, w porównaniu z pozostałymi 6935 pacjentami (76%), którzy odroczyli terapię. Spośród pacjentów w grupie z odroczonym leczeniem 3054 (44%) nie było obserwowane przy liczbie komórek CD4 + 500 komórek lub mniej na milimetr. Pozostali 3881 pacjentów przeszli do liczby CD4 + poniżej progu zainteresowania. Read more „Wpływ wczesnej i odroczonej terapii antyretrowirusowej na HIV w przypadku przeżycia czesc 4”

Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 5

Obserwowane zmniejszenie ryzyka było podobne, niezależnie od tego, czy analizy ograniczały się do niesprowokowanych zdarzeń, czy do sprowokowanych zdarzeń (stosunek ryzyka dla niesprowokowanych zdarzeń w grupie rozuwastatyny, 0,61, 95% CI, 0,35 do 1,09, P = 0,09, współczynnik ryzyka dla zdarzeń wywołanych, 0,52; 95% CI, 0,28 do 0,96, P = 0,03) (Tabela 2 i Figura 1). Połowa (17) przypadków w grupie rozuwastatyny dotyczyła zatorowości płucnej, w porównaniu z 37% (22) przypadków w grupie placebo, ale te wartości procentowe nie różniły się istotnie (P = 0,21). Po przedłużeniu czasu obserwacji poprzez końcową wizytę kontrolną, po której uczestnicy zostali poinformowani o przydzielonych grupach, zidentyfikowano 5 przypadków żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, co doprowadziło do 35 przypadków w grupie rosuwastatyny i 64 grupa placebo (tabela 2). Analizy wszystkich przypadków, a także składników wyniku, dały oszacowania podobne do uzyskanych w pierwotnej analizie skuteczności.
Trzy przypadki (jeden w grupie rozuwastatyny i dwa w grupie placebo) nie zawierały dowodów potwierdzających w postaci potwierdzającego testu diagnostycznego, rozpoczęcia leczenia przeciwzakrzepowego lub śmierci, która prawdopodobnie była spowodowana zatorowością płucną. Read more „Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 5”

Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej czesc 4

Do porównania efektu leczenia między dwoma wynikami wykorzystano test współczynnika wiarygodności.6 Aby zmierzyć korzyść kliniczną netto rozuwastatyny po rozważeniu połączonego wpływu na zakrzepicę żył i tętnic, po raz pierwszy zastosowaliśmy model proporcjonalnych zagrożeń. żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej lub pierwotnego sercowo-naczyniowego punktu końcowego jako złożonego wyniku i szacowanych różnic ryzyka oraz liczby potrzebnej do leczenia26 dla bezwzględnych miar skuteczności leczenia. Powtórzyliśmy te analizy ze złożonym punktem końcowym pierwszego wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, choroby sercowo-naczyniowej lub zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. Wyniki
Podstawowa charakterystyka uczestników
Tabela 1. Tabela 1. Read more „Randomizowana próba Rosuwastatyny w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej czesc 4”

Diastologia: Kliniczne podejście do rozkurczowej niewydolności serca

Pacjenci z klinicznym zespołem niewydolności serca są często umieszczani w jednej z dwóch kategorii – tych ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory (skurczową niewydolnością serca) i tymi z prawidłową lub zbliżoną do prawidłowej frakcją wyrzutową lewej komory (rozkurczową niewydolnością serca) . O ile skurczowa niewydolność serca była dobrze badana od wielu dekad, rozkurczowa niewydolność serca była do niedawna zaniedbywana. Ta książka podsumowuje obecny stan wiedzy w dziedzinie rozkurczowej niewydolności serca i jest mile widzianym dodatkiem do literatury medycznej. Książka zawiera 34 rozdziały poświęcone różnym tematom, które są szeroko związane z dziedziną rozkurczowej niewydolności serca – napisaną przez wielu czołowych ekspertów w tej dziedzinie – i towarzyszy jej CD-ROM. Ogólnie rzecz biorąc, jest to atrakcyjna książka, która jest łatwa do odczytania, z dużą ilością kolorowych, dobrze oznakowanych etykiet, czystym krojem i sekcjami, które są wyraźnie rozgraniczone. Read more „Diastologia: Kliniczne podejście do rozkurczowej niewydolności serca”

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C u pacjentów z pierwotną hipogammaglobulinemią po leczeniu skażoną globuliną immunologiczną

Zapalenie wątroby typu non-A zgłoszono po terapii substytucyjnej immunoglobuliną u kilku pacjentów z pierwotną hipogammaglobulinemią1-6. W Skandynawii jeden dożylny produkt immunoglobuliny w szczególności (Gammonativ, KabiVitrum, Sztokholm, Szwecja) był związany z występowaniem nie-A, nie B zapalenia wątroby5. Kliniczne znaczenie nie-A, nie-B zapalenia wątroby u pacjentów z hipogammaglobulinemią nie jest dobrze określone, ale wrażenie jest takie, że choroba może postępować szybciej niż w przypadku innych zdrowych pacjentów. Większość pacjentów z zapaleniem wątroby związanym z transfuzją nie-A, nie B jest zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) 8. Aby ustalić rozpoznanie zakażenia HCV u pacjentów z hipogammaglobulinemią pierwotną, wykrywanie HCV RNA przez reakcję łańcuchową polimerazy (PCR) jest obowiązkowe, ponieważ nie można polegać na testach przeciwciał u takich pacjentów. Read more „Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C u pacjentów z pierwotną hipogammaglobulinemią po leczeniu skażoną globuliną immunologiczną”